του Ανέστη Γερονικολάκη
Αν προσπαθήσει κανείς να διαβάσει ψύχραιμα την εικόνα των τελευταίων ημερών, θα δει ότι η πολιτική κινείται σε δύο διαφορετικά επίπεδα που δύσκολα συναντιούνται.
Από τη μία πλευρά, η αντιπαράθεση ανεβαίνει. Υποθέσεις επανέρχονται, πρόσωπα μπαίνουν στο επίκεντρο και η κουβέντα αποκτά πολιτικό βάρος. Η αντιπολίτευση επιλέγει να πιέσει, να κρατήσει τα ζητήματα ανοιχτά και να τα μετατρέψει σε κεντρική σύγκρουση.
Από την άλλη, η κυβέρνηση ακολουθεί μια πιο συγκρατημένη γραμμή. Προσπαθεί να αποφύγει την κλιμάκωση, να κρατήσει τον έλεγχο και να μην ανοίξει περισσότερα μέτωπα απ’ όσα μπορεί να διαχειριστεί. Είναι μια επιλογή που δείχνει σταθερότητα, αλλά ταυτόχρονα φανερώνει και ότι υπάρχει πίεση, υπάρχει φθορά, υπάρχει ανάγκη να προστατευτεί μια ισορροπία.
Αυτή η αντίθεση δεν είναι καινούργια. Αυτό που την κάνει πιο εμφανή τώρα είναι η απόσταση που δημιουργείται.
Γιατί όσο η πολιτική κινείται γύρω από αντιπαραθέσεις, πρόσωπα και ισορροπίες, η καθημερινότητα ακολουθεί τη δική της πορεία. Ο κόσμος δεν στέκεται στο ποιος επικράτησε σε μια συζήτηση ή ποιος κέρδισε τις εντυπώσεις. Κοιτάει τι αλλάζει στη ζωή του.
Και εκεί η εικόνα είναι πιο απαιτητική.
Η πίεση στην αγορά, οι δυσκολίες στην καθημερινότητα, η αίσθηση ότι πολλά λέγονται αλλά λίγα φτάνουν μέχρι τον πολίτη, δημιουργούν ένα διαφορετικό κριτήριο.
Και αυτό το κριτήριο δεν συγχωρεί εύκολα την απόσταση.
Γιατί όσο αυτή μεγαλώνει, τόσο η πολιτική φαίνεται να αφορά τους λίγους και όχι τους πολλούς. Και εκεί είναι το σημείο που πρέπει να προσεχθεί. Όχι μόνο το τι λέγεται, αλλά το αν συνδέεται με αυτό που πραγματικά ζει η κοινωνία.
