του Ανέστη Γερονικολάκη
Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά. «Όλοι ίδιοι είναι». Δεν είναι καινούργια, αλλά φαίνεται να επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση. Δεν προκύπτει τυχαία. Είναι αποτέλεσμα κόπωσης. Ο κόσμος έχει περάσει πολλά, έχει ακούσει περισσότερα και πλέον δυσκολεύεται να ξεχωρίσει.
Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζεται ως σύνολο. Δεν υπάρχουν διαφορές, δεν υπάρχουν αποχρώσεις, δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Αυτό όμως δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα. Οι πολιτικές επιλογές έχουν διαφορετικές συνέπειες και επηρεάζουν την πορεία της χώρας με ουσιαστικό τρόπο. Η ισοπέδωση μπορεί να μοιάζει απλή απάντηση, αλλά οδηγεί σε απώλεια κριτηρίου. Και χωρίς κριτήριο, η δημόσια συζήτηση γίνεται πιο επιφανειακή.
Ταυτόχρονα, ενισχύεται και η απόσταση από την πολιτική. Όταν κυριαρχεί η αντίληψη ότι τίποτα δεν αλλάζει, μειώνεται και η διάθεση συμμετοχής.
Η εικόνα αυτή δεν είναι αδικαιολόγητη. Το πολιτικό σύστημα έχει δώσει αφορμές με λάθη και συμπεριφορές που έχουν επιβαρύνει το κλίμα.
Από εδώ και πέρα, το ζητούμενο είναι διαφορετικό. Να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη με τρόπο που να γίνεται αντιληπτός. Αυτό δεν επιτυγχάνεται συνολικά, αλλά μέσα από συγκεκριμένες επιλογές που ξεχωρίζουν και παράγουν αποτέλεσμα.
Γιατί στο τέλος, το εύκολο είναι να πεις «όλοι ίδιοι». Το δύσκολο είναι να αποδειχθεί το αντίθετο.
