του Ανέστη Γερονικολάκη
Η ΔΕΘ άνοιξε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έβαλε στο τραπέζι τις επιλογές της κυβέρνησης για την επόμενη περίοδο. Από εδώ και πέρα υπάρχει ένας πολύ πιο δύσκολος κριτής από τα χειροκροτήματα, τις αναλύσεις και τις κομματικές αντιδράσεις: η καθημερινότητα.
Η κυβέρνηση επέλεξε αυτή τη φορά να μην μπει σε έναν πλειστηριασμό υποσχέσεων. Έδωσε βάρος στις φορολογικές ελαφρύνσεις, στο διαθέσιμο εισόδημα, στην οικογένεια και στη μεσαία τάξη, κρατώντας παράλληλα τη γραμμή ότι οι παροχές πρέπει να χωρούν στις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας. Μπορεί κάποιοι να περίμεναν περισσότερα. Το «περισσότερα», όμως, είναι εύκολη κουβέντα όταν δεν συνοδεύεται από την απάντηση στο «από πού».
Για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, η Θεσσαλονίκη είχε και ένα καθαρό πολιτικό μήνυμα. Δεν επιχείρησε να εμφανίσει την κυβέρνησή του ως κάτι καινούργιο ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία. Δεν αναζήτησε μια βολική «επανεκκίνηση». Υπερασπίστηκε όσα έχουν γίνει, αναγνώρισε ότι απομένουν πολλά και έδειξε ότι θέλει να φτάσει μέχρι το τέλος της τετραετίας με το δικό του σχέδιο.
Τώρα έρχεται η εφαρμογή. Εκεί δεν υπάρχουν επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ο εργαζόμενος θα δει τον μισθό του, ο συνταξιούχος το εισόδημά του, ο επαγγελματίας τις υποχρεώσεις του και η οικογένεια τον λογαριασμό στο τέλος του μήνα. Αν υπάρχει πραγματική βελτίωση, θα φανεί. Αν δεν υπάρχει, επίσης θα φανεί. Τόσο απλά.
Στην άλλη πλευρά, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει μπροστά του τη δική του δοκιμασία. Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι μπορεί να ασκήσει αντιπολίτευση. Χρειάζεται να πείσει ότι μπορεί να κυβερνήσει. Και αυτή είναι πολύ δυσκολότερη δουλειά, γιατί απαιτεί ολοκληρωμένες προτάσεις, αριθμούς και καθαρές απαντήσεις εκεί όπου μέχρι σήμερα περισσεύει η κριτική.
Υπάρχει πλέον και η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα. Ένα νέο κόμμα, με πρόγραμμα που παρουσιάστηκε ήδη στη Θεσσαλονίκη και με ξεκάθαρη φιλοδοξία να ανατρέψει τις σημερινές ισορροπίες. Ο Τσίπρας θέλει να ξαναμπεί δυνατά στη συζήτηση για την επόμενη κυβέρνηση και η παρουσία του δημιουργεί έναν νέο πονοκέφαλο πρωτίστως για το ΠΑΣΟΚ. Οι δύο πλευρές, άλλωστε, θα διεκδικήσουν σε μεγάλο βαθμό το ίδιο εκλογικό ακροατήριο.
Για τον πρώην Πρωθυπουργό, όμως, υπάρχει μια ιδιαιτερότητα που κανένα rebranding δεν μπορεί να εξαφανίσει. Σήμερα μπορεί να έχει νέο κόμμα και νέο πρόγραμμα, αλλά οι πολίτες έχουν ήδη δείγμα γραφής από τη διακυβέρνησή του. Γι’ αυτό κάθε υπόσχεση που δίνει θα περνά αναγκαστικά από τη σύγκριση με την περίοδο 2015-2019. Νέα πολιτική πρόταση μπορείς να καταθέσεις. Καινούργιο παρελθόν δεν μπορείς να αποκτήσεις.
Τα φώτα του Βελλιδείου κάποια στιγμή σβήνουν. Η ζωή, όμως, συνεχίζεται κανονικά από το επόμενο πρωί. Εκεί θα φανεί η αξία όσων ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης και εκεί θα δοκιμαστούν όσα υπόσχονται οι αντίπαλοί του. Γιατί στο τέλος η καθημερινότητα δεν ακούει ομιλίες. Βγάζει λογαριασμό.
