του Ανέστη Γερονικολάκη
Υπάρχει μια απορία που μου γεννιέται όλο και πιο συχνά. Αν έκλειναν για μία εβδομάδα όλα τα τηλεοπτικά πάνελ, θα άλλαζε κάτι στην καθημερινότητα των πολιτών;
Πιθανότατα όχι.
Οι άνθρωποι θα συνέχιζαν να πηγαίνουν στη δουλειά τους, να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους, να περιμένουν στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας, να αγωνιούν για τα παιδιά τους και να σχεδιάζουν τις διακοπές τους με το κομπιουτεράκι στο χέρι. Η πραγματική ζωή δεν σταματά όταν σβήνουν τα φώτα του στούντιο.
Κι όμως, πολλές φορές δίνεται η εντύπωση ότι η πολιτική μετριέται με το ποιος μίλησε πιο δυνατά, ποιος βρήκε την πιο εύστοχη ατάκα ή ποιος κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις σε μια τηλεοπτική αντιπαράθεση. Η πολιτική, όμως, δεν είναι αγώνας εντυπώσεων. Είναι δουλειά.
Η τηλεόραση έχει τους δικούς της κανόνες. Θέλει ταχύτητα, ένταση και σύντομες απαντήσεις. Η πολιτική, αντίθετα, χρειάζεται υπομονή, σχέδιο και αποφάσεις που πολλές φορές δεν αποδίδουν από τη μία μέρα στην άλλη. Οι σοβαρές αλλαγές δεν χωρούν σε έναν τηλεοπτικό χρόνο ούτε κρίνονται από μια καλή ατάκα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η επικοινωνία δεν έχει αξία. Έχει. Οι πολίτες πρέπει να ενημερώνονται, να ακούν θέσεις, να συγκρίνουν προτάσεις και να κρίνουν πρόσωπα. Η επικοινωνία, όμως, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική. Είναι το μέσο, όχι ο σκοπός.
Κάθε κυβέρνηση έχει δικαίωμα να παρουσιάζει το έργο της. Κάθε αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να ασκεί έλεγχο και κριτική. Η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων. Εκεί όπου οι εξαγγελίες μετατρέπονται σε πράξεις και οι υποσχέσεις δοκιμάζονται στην καθημερινότητα.
Ίσως γι’ αυτό οι πολίτες γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί. Ακούν λιγότερο τις μεγάλες κουβέντες και κοιτούν περισσότερο όσα αλλάζουν πραγματικά τη ζωή τους. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο ποιος επικράτησε σε μια τηλεοπτική συζήτηση. Τους ενδιαφέρει ποιος έκανε τη διαφορά εκεί που πραγματικά μετράει.
Στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν θα θυμάται ποιος «κέρδισε» ένα πάνελ πριν από έξι μήνες. Οι πολίτες, όμως, θα θυμούνται αν η καθημερινότητά τους έγινε καλύτερη, αν οι υπηρεσίες λειτούργησαν πιο αποτελεσματικά και αν οι υποσχέσεις έγιναν πράξεις.
Η πολιτική δεν κρίνεται από τις εντυπώσεις που αφήνει στην οθόνη. Κρίνεται από το αποτύπωμα που αφήνει στη ζωή των πολιτών.
