του Ανέστη Γερονικολάκη
Η τελευταία περίοδος δείχνει όλο και περισσότερο ότι η πολιτική αρχίζει να λειτουργεί με ρυθμούς επικαιρότητας και όχι με ρυθμούς ουσίας.
Ένα θέμα ανοίγει το πρωί, ανεβαίνει μέσα στη μέρα και πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η συζήτηση, έχει ήδη εμφανιστεί το επόμενο.
Δηλώσεις, αντιδράσεις, διαρροές, απαντήσεις. Όλα κινούνται γρήγορα και όλα δείχνουν να έχουν την ίδια ένταση, έστω κι αν δεν έχουν την ίδια σημασία.
Και κάπως έτσι, η πολιτική αρχίζει να θυμίζει περισσότερο καθημερινή διαχείριση εντυπώσεων παρά ουσιαστική συζήτηση.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει κάθε νέο κύκλο πίεσης πριν αποκτήσει μεγαλύτερη διάσταση. Η αντιπολίτευση επιχειρεί να κρατήσει κάθε θέμα όσο περισσότερο μπορεί στην κορυφή της επικαιρότητας.
Το αποτέλεσμα όμως είναι ένα περιβάλλον που αλλάζει συνεχώς θέμα χωρίς να προλαβαίνει να σταθεί πουθενά.
Και αυτό αρχίζει να δημιουργεί κόπωση.
Γιατί όταν όλα λειτουργούν με διάρκεια λίγων ωρών, δύσκολα μένει κάτι πραγματικά ουσιαστικό.
