Έχω ένα περίεργο χόμπι τα Σαββατοκύριακα: ξεσκονίζω τη Διαύγεια. Κανονικά. Και, δεν το κρύβω, το τελευταίο διάστημα έχω αποκτήσει μια μικρή αδυναμία στον υφυπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Χρήστο Δερμεντζόπουλο. Όλο και κάτι ενδιαφέρον βρίσκω γύρω από τον νεαρό.
Αυτή τη φορά έπεσα πάνω σε μια απόφαση απόσπασης μιας νηπιαγωγού στο γραφείο του. Ναι, νηπιαγωγού.
Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Η απόφαση είναι απολύτως νόμιμη. Δεν υπάρχει η παραμικρή αιχμή ούτε για την ίδια την υπάλληλο ούτε για το επάγγελμά της. Η απορία μου είναι άλλη.
Τι ακριβώς θα κάνει μια νηπιαγωγός στο γραφείο του υφυπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης; Αν υπάρχει κάποια ειδική γνώση ή κάποιος λόγος που δεν προκύπτει από την απόφαση, πολύ ευχαρίστως να τον μάθουμε.
Γι’ αυτό και δεν αναφέρω το όνομά της. Όχι γιατί είναι μυστικό. Η απόφαση είναι δημόσια και μπορεί να τη βρει οποιοσδήποτε στη Διαύγεια. Το θέμα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι οι επιλογές.
Και, με όλη την καλή διάθεση, μια φιλική συμβουλή προς τον νεαρό υφυπουργό. Είναι από τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης και καλό είναι κάθε απόφαση που υπογράφει να μη δημιουργεί απορίες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επενδύσει στη διαφάνεια, στην αξιολόγηση και στην εικόνα ενός σύγχρονου κράτους. Γι’ αυτό, κάθε επιλογή δεν αρκεί να είναι νόμιμη. Πρέπει να μπορεί να εξηγηθεί με απλά λόγια και να πείθει τους πολίτες.
Όσο για τα «καμώματα» του υφυπουργού, έχω την αίσθηση ότι θα ξανασυναντηθούμε σύντομα…
