του Ανέστη Γερονικολάκη
Αν παρακολουθήσει κανείς την επικαιρότητα μιας μόνο εβδομάδας, εύκολα θα διαπιστώσει ότι όλοι έχουν κάτι να πουν. Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, πρώην πρωθυπουργοί, βουλευτές, αναλυτές, σχολιαστές. Δηλώσεις, αναρτήσεις, συνεντεύξεις, βίντεο, απαντήσεις. Ένας αδιάκοπος κύκλος δημόσιου λόγου που, πολλές φορές, μοιάζει περισσότερο με παράλληλους μονολόγους παρά με πραγματικό διάλογο.
Γιατί ο διάλογος δεν αρχίζει όταν μιλάμε. Αρχίζει όταν ακούμε.
Έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει να απαντάμε πριν καν καταλάβουμε τι είπε ο άλλος. Μας απασχολεί περισσότερο η επόμενη ατάκα, ο επόμενος τίτλος ή η επόμενη ανάρτηση, παρά η ουσία μιας συζήτησης. Κι έτσι, μέσα στον θόρυβο, χάνεται αυτό που πραγματικά έχει σημασία.
Το βλέπουμε σχεδόν καθημερινά. Η ένταση γίνεται είδηση, η σύγκρουση κυριαρχεί και η ψυχραιμία μοιάζει σχεδόν αδυναμία. Όποιος υψώνει περισσότερο τη φωνή του θεωρεί ότι κερδίζει τις εντυπώσεις. Δεν είμαι βέβαιος ότι κερδίζει και την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Οι σοβαρές αποφάσεις δεν παίρνονται μπροστά στις κάμερες ούτε γεννιούνται μέσα από μια εύστοχη ατάκα. Χρειάζονται σκέψη, υπομονή και, πάνω απ’ όλα, διάθεση να ακούσεις ακόμη και εκείνον με τον οποίο διαφωνείς.
Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελλείμματα της εποχής μας. Δεν μας λείπουν οι απόψεις. Αυτές περισσεύουν. Αυτό που λείπει είναι η διάθεση να ακούσουμε χωρίς προκατάληψη και να συζητήσουμε χωρίς να θεωρούμε ότι κάθε διαφορετική άποψη είναι απέναντί μας.
Οι πολίτες δεν περιμένουν περισσότερες φωνές. Περιμένουν περισσότερες λύσεις. Και οι λύσεις δεν γεννιούνται όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα.
Γεννιούνται όταν κάποιος έχει την ωριμότητα να ακούσει.
