του Ανέστη Γερονικολάκη
Αυτές τις μέρες η πολιτική σκηνή θυμίζει κάτι γνώριμο. Πολλές υποθέσεις μαζί, πολλές κουβέντες, πολλές εντάσεις.
Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τις υποκλοπές και τη συζήτηση στη Βουλή, όλα επιστρέφουν στο προσκήνιο. Με νέες τοποθετήσεις, παλιές αντιπαραθέσεις και μια ένταση που ανεβαίνει ξανά.
Η κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή ότι τα ζητήματα έχουν απαντηθεί ή βρίσκονται σε διαχείριση. Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση τα επαναφέρει με στόχο να κρατήσει το θέμα ανοιχτό.
Και κάπου εκεί αρχίζει το γνώριμο σκηνικό. Αντιπαράθεση για το παρελθόν, πολιτική σύγκρουση στο παρόν και ερωτήματα για το τι μένει τελικά.
Για τον κόσμο όμως, η εικόνα είναι πιο απλή. Βλέπει υποθέσεις να επανέρχονται, να συζητιούνται ξανά και να μην κλείνουν καθαρά.
Δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες. Δεν ξεχωρίζει ποιος έχει δίκιο σε κάθε σημείο. Κρατάει το σύνολο.
Και όταν το σύνολο δείχνει μια πολιτική σκηνή που γυρίζει γύρω από τα ίδια, το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα.
Εκεί είναι και το κρίσιμο σημείο. Όχι στο ποιος θα κερδίσει την αντιπαράθεση, αλλά στο ποιος θα πείσει ότι μπορεί να προχωρήσει τα πράγματα παρακάτω.
Γιατί η κοινωνία δεν περιμένει άλλη μία σύγκρουση. Περιμένει να δει πότε θα κλείσουν οριστικά τα ανοιχτά μέτωπα.
Και κυρίως, να ανοίξουν άλλα.
