του Ανέστη Γερονικολάκη
Αυτή την εβδομάδα ξεκίνησε μια δίκη που δεν είναι σαν τις άλλες. Η υπόθεση των Τεμπών μπαίνει επιτέλους στην αίθουσα, με μια κοινωνία που περιμένει απαντήσεις.
Και μαζί με τη δίκη, άνοιξε και μια άλλη συζήτηση. Όχι για το τι έγινε τότε και ποιος φταίει, αλλά για το πώς λειτουργεί το κράτος σήμερα.
Οι εικόνες από την «πολυπόθητη» αίθουσα, ο συνωστισμός, οι εντάσεις, τα ζητήματα οργάνωσης, δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι η πρώτη εντύπωση μιας διαδικασίας που έπρεπε να δείχνει κάτι διαφορετικό. Γιατί σε μια υπόθεση με τέτοιο βάρος, δεν κρίνεται μόνο η απόφαση. Κρίνεται και ο τρόπος.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα. Υπάρχουν αλλαγές, υπάρχει προσπάθεια, υπάρχει μια εικόνα που σε αρκετές περιπτώσεις είναι καλύτερη.
Αλλά τέτοιες στιγμές δοκιμάζουν τα πάντα. Εκεί φαίνεται αν το κράτος μπορεί να σταθεί όπως πρέπει, χωρίς εκπτώσεις. Ο πολίτης δεν μπαίνει σε ανάλυση. Δεν ψάχνει ποιος φταίει και σε ποιο σημείο. Βλέπει αυτό που έχει μπροστά του και σχηματίζει άποψη.
Και αυτή η άποψη, όσο άδικη κι αν είναι σε επιμέρους σημεία, καταλήγει εύκολα στο ίδιο συμπέρασμα. Εκεί είναι η ουσία. Όχι να δοθούν εξηγήσεις, αλλά να μην αφήνονται περιθώρια για λάθος εικόνα.
Γιατί τελικά, η εμπιστοσύνη χτίζεται σε τέτοιες στιγμές. Και κρίνεται από αυτό που φαίνεται.
